Mijają prawie dwa miesiące od mojej OSIEMDZIESIĄTKI. Już w lutym chciałem napisać jeszcze jeden list, ale różne okoliczności spowodowały, na przykład operacyjne usunięcie zaćmy z prawego oka (z lewym muszę jeszcze trochę poczekać), że dopiero teraz wracam do wcześniejszego zamiaru. Odżył on na kwietniowym spotkaniu naszej grupy pokoleniowej 70 +. Nim coś napiszę, najpierw zamieszczę zdjęcie wyświetlone na dużym ekranie przez Pawła Jończyka, co było miłą niespodzianką.
 |
Z tytułem spotkałaś się na początku poprzedniego listu i nie muszę podawać przyczyny zmiany. Powtórzę więc jeszcze raz, iż Weronika, moja kochana Synowa, nie tylko sformułowała poniższy dwuwiersz, ale jest też autorką całego tekstu, który swym pięknem powoduje niesamowite wzruszenie. Ta tablica pamiątkowa znalazła honorowe miejsce na największej ścianie naszego pokoju wśród różnego rodzaju podziękowań i wszystkich ordynacji czy też powołań na różne urzędy kościelne, zresztą miałaś sposobność oglądać tę kompozycję, choć ciągle się ona zmienia. Miałem problemy z nazwą tej tablicy, ta "handlowa" niezbyt mi się podobała, a tablo czy laudacja też mnie nie przekonały. Tyle wstępu, a teraz zapraszam do lektury. Dodam tylko, byś zwróciła uwagę na czarne włosy i brodę 80 - latka.
Kończę ten w wyjątkowej formie list. Mam zamiar zamieścić jeszcze jeden, ale niech treść pozostanie na razie tajemnicą.
Wybrana Pani! Czy pamiętasz, jak patrzyliśmy na śpiewających, że skroń srebrzy się dziś siwizną?
Pokój Tobie! Trwajmy w nauce Chrystusowej. Kto trwa w niej, ten ma Ojca, i Syna. (II J, 9).
bp senior Mieczysław
Nie udało mi się zrealizować wcześniejszego zamiaru, co wcale nie znaczy, że z niego zrezygnowałem. Nawiązując do poprzedniego listu, do rymowanki z okazji mych 80. urodzin, chciałem dodać piękny tekst napisany przez Weronikę, moją synową, Nosi on tytuł : Upływający czas - bywa piękny. Teraz stawiam kropkę, niech ona będzie zapowiedzią realizacji wcześniejszego zamiaru. Skąd te zmiany? Na początku marca poddałem się zabiegowi usunięcia zaćmy (na razie prawego oka), bo jak powiedziała okulistka, którą prosiłem o prolongatę prawa jazdy, robi to dla mego bezpieczeństwa. Przede mną jeszcze tydzień rytuału polegającego na codziennym zakrapianiu oka co cztery godziny czterema kroplami. Nie musi drżeć moja ręka, poddaję się pokornie Danusi, jak wiesz, emerytowanej dyplomowanej pielęgniarce.
Luty to mój szczególny miesiąc w tym roku. Zaczęło się na jego początku, a konkretnie rzecz ujmując, na piątkowym spotkaniu naszej grupy pokoleniowej 70 +, czyli szóstego. Na czym polegała owa niecodzienność? A no na tym, że pojawiły się ... torty na stole, a w finale spotkania zainspirowany zostałem, aby przywołać dwa wątki z mojej biografii, wszak było to preludium do mej osiemdziesiątki w dniu 20 lutego.
Już minął prawie miesiąc, gdy uczestniczyliśmy (Danusia i ja) w Rubinowych Godach Katarzyny i Henryka Kowalińskich. Mam pewność, że nie muszę tego czynić, bo znasz ich doskonale z młodości, ale powtórzę ze względu na przyjęty schemat relacji. Prezb. Henryk od lat jest pastorem Betezdy Szczecin, a Katarzyna, jego małżonką, czyli pastorową. Czterdzieści lat to sporo czasu, choć subiektywnie ma on różne wymiary.
.jpg)